2005/May/15

ไม่รู้มันเป็นอะไร ชีวิตคนเรา...

ทุกข์บ้างสุขบ้างตามประสา

แต่คนอย่าวาวมันคงบ้า

ที่ชอบหาทุกข์ใส่ตัว...

รู้ดีว่าเป็นคนคิดมาก

แต่แมร่งเลิกไม่ได้...พยามแล้วนะ

แต่ก็เป็นแบบนี้แหละ

มันเป็นวันที่ไม่น่าจะดูทุกข์เลย

แต่วาวไม่รู้เป็นอะไร

รู้สึกกลุ้ม รู้สึกท้อ

คิดมากอยู่คนเดียวอยากกรี๊ดดังๆ

อยากร้องไห้ตะโกนออกมาสุดเสียง

แต่ทำไปแล้วมันจะได้อะไรล่ะ...

เหมือนคนบ้า...

มันแก้ปัญหาอะไรไม่ได้จริงไหม

ความรู้สึกตอนนี้ท้อใจ เหนื่อยใจ

รู้สึกเหมือนเจอเรื่องอะไรหลายๆอย่าง

ประดังเข้ามาพร้อมกัน ทั้งดีและไม่ดี

จนไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไง

ความรู้สึกดีใจเสียใจมันชาด้าน

ไม่หัวเราะแต่ไม่ร้องไห้...เพราะอะไร

เคยคิดโง่ๆว่า...

ถ้านอนหลับไปเลย นอนโดย

ไม่ต้องตื่นมารับรู้อะไรอีกก็คงดี

แต่พอคิดถึงคนที่รักเรา เป็นห่วงเรา

ก็ได้แต่ด่าตัวเองในใจ ว่าคิดอะไรโง่ๆ

ไม่รู้สินะมันอาจเป็นเพราะ...

วาวชอบความฝันมากกว่าความจริง

แต่ก็นั่นแหละคนเรา

จะหลอกใครก็หลอกได้

แต่หลอกตัวเองนั่นคือสิ่งที่เราทำไม่ได้

เกลียดนะ...เกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้

เกลียดที่ได้แต่คอยยืนมองโลกที่หมุนไป

เหนื่อยหน่ายกับแต่ละวัน...

ไม่สิ น่าจะใช้คำว่า...กลัวมากกว่า

วาวเป็นคนขี้ขลาดไม่เอาไหน

กลัวกระทั่งเรื่องที่มันยังไม่เกิดขึ้น

เพราะคาดหวัง...วาวจึงเจ็บ

เจ็บมากด้วย...ถ้าบางที

วาวไม่คาดหวังคงจะรู้สึกดีกว่านี้

เกลียดจังกับการที่ต้อง

แบกรับความหวังของตัวเอง

แบกรับความคาดหวังของอีกหลายคน

เกลียดที่เมื่อมาคิดเปรียบเทียบว่า

ถ้าเราทำได้จะเป็นเช่นไร...

หรือถ้าเราทำไม่ได้จะเป็นเช่นไร...

มันทำให้วาวกลัว กดดัน เคว้งคว้าง

ไม่รู้สิ...ตอนนี้อยากจะอยู่

แบบคนขี้ขลาดหนีแบบนี้ต่อไปอีกสักพัก

แล้วค่อยกลับมา กลับมาเป็นวาวคนเดิม

กลับมาเมื่อหาคำตอบได้ว่า

ทำไมถึงมายืนตรงจุดนี้

ทำไมถึงต้องทำแบบนี้

ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้

ทำไม...ทำไม...ทำไม



Comment

Comment:

Tweet


parawhite in cyber
View full profile