รูปประเทศฝรั่งเศสจากเรื่องLemon&Sugarตอนที่14<--คลิ๊กเลยจ้า

안 녕 하 세 요 (อันยองฮเซโย)สวัสดีค่ะ^^

แล้ววาวก็มาอัพ2Entryพร้อมกันในวันเดียว

หลังจากทิ้งบล็อกน้อยๆให้ร้างมาเกือบเดือน

แหมๆ ทำไงได้ก็อยากอัพนี่นาแต่ไม่มีเวลาเลย

เรียนหนักโคตรT_T กลับบ้านก็ดึกอีก

แถมเปิดเทอมไม่ทันไรก็ต้องเตรียมตัวเทสแล้ว

แต้ด้วยความสามารถในการหาเวลาถูๆไถๆ

ก็เลยทำให้วาวมาอัพบล็อกพร้อมกับเปลี่ยนlookโฉมใหม่

สวยไฉไลสมใจอยาก^0^

เอาล่ะหายไปนานย่อมต้องมีเรื่องบนจนยาวยืด

อย่างแรกเอาเป็นเรื่องดีๆก่อนละกัน

ตามดังที่ขึ้นหัวเรื่องไว้เลยDream Come True

ฝันกำลังจะกลายเป็นจริง^^

เลมอนจะได้เป็นหนังสือแล้วจ้า...อ่าโฮะ อ่าโฮะ

(เห่อจริง จะมีใครดีใจกะเธอมะเนี่ยยัยวาวเอ๋ย)

เดี๋ยวรายละเอียดจะมาแจ้งให้ทราบอีกทีละกัน

ตอนนี้ขอมาดีใจก่อน^0^ แต่พอเป็นหนังสือแล้ว

วาวก็มีเรื่องกังวลอีกแหละว่า...จะมีใครซื้อไหมเนี่ย-_-!

เฮ้อ! กลัวขายไม่ออกจริงๆ>0<

**************************

จบเรื่องหนังสือไปก็มาถึงการพร่ำบ่นของวาวต่อ

นี่ก็ใกล้งานหนังสือเยาวชนแล้วสิเนอะ อ่าฮ้าดีจริง

ใกล้ได้เวลาเจอเพื่อนนักเขียน นักอ่านอีกแล้วสิ

คิดว่าวาวคงไม่พลาดแน่ๆงานนี้ กะว่าจะไป

ประมาณวันที่9อ่านะ แต่เวลายังไม่แน่ชัด

เพราะตั้งใจไว้ว่าจะเข้าไปเรียนที่wallstreetก่อน

แล้วค่อยเข้าที่ศูนย์สิริกิตต์ช่วงเที่ยง-บ่าย

ไปงานหนังสือตังค์โบยบินอีกแน่เลยTT_TT

*******************************

ช่วงนี้เป็นไรไม่รู้ เหมือนกับว่าจะเจอแต่เรื่อง

ที่ไม่ดี เจอแต่คนที่ไม่ค่อยดี น่ารำคาญลูกตาชะมัด

เมื่ออาทิตย์ก่อนขึ้นรถเมล์ไปมหาลัย

บอกเลยก็ได้ว่าปอ.113ประจาณไปเลย

วาวขึ้นรถไปพร้อมกับคนตาบอด คือตอนแรก

ไม่รู้หรอกนะว่าเค้าตาบอด ตอนที่กระเป๋ามาเก็บตั๋ว

นั่นแหละถึงเพิ่งสังเกต แล้วทีนี้รถมันคนเยอะ

ไม่มีที่นั่งว่างเลย แต่อย่างน้อยเมื่อมีคนพิการขึ้นมา

ก็น่าจะมีคนลุกให้นั่งใช่ม้า แต่นี่ไม่มีเลย!!!

ย้ำว่าไม่มีสักคนเดียว วาวเห็นผู้ชายบางคน

ที่มีอวัยวะครบ32นั่งหน้าตาเฉย ให้ผู้หญิงยืนน่ะ

มันไม่เท่าไหร่หรอก แต่ให้ผู้หญิงตาบอดยืนน่ะแย่มาก!

แล้วก็นะรู้ๆกันอยู่ว่ารถเมล์เมืองไทย ตีนผีกันขนาดไหน

คันนี้ก็เช่นกัน ขับๆเหยียบๆ กระตุกหน้ากระดกหลัง

เรียกว่าถ้าไม่จับราวไว้ก็หน้าคะมำไปเลย

เฮ้อ!แล้วทีนี้ผู้หญิงตาบอดคนนั้น

เค้าต้องถอนมือออกจากเสาเหล็ก

เพื่อให้ผู้โดยสารบางคนลงป้าย

ซึ่งขณะที่เขากำลังคลำจะจับใหม่อีกรอบ

คนขับตีนผีมันก็ไม่สนใจอะไร

คิดแต่ กูจะไปลูกเดียว ก็เลยขับกระชากออกรถ

ผู้หญิงตาบอดเค้าก็เซเกือบล้มเลยสิคะ

ยังดีหน่อยที่เค้ายืนใกล้วาวเลยคว้าแขนยึดไว้ได้

พอตั้งหลักได้วาวถึงจับมือเขาเอาไปวางไว้ที่เสา

ตอนนั้นในใจมองคนนั่งที่ไม่ลุกให้คนพิการ

สารพัดคำด่าและสาปแช่งอยู่ในความคิดเลยล่ะ

ไม่เข้าใจว่าทำไมสังคมไทยถึงได้แล้งน้ำใจกันแบบนี้

ก็อย่างที่เค้าบอกล่ะนะ

ว่าการหาคนดีในสังคมปัจจุบัน

หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก

เฮอะ! แล้วสักวันเมื่อคุณตาบอดคุณจะรู้

ว่ามันลำบากแค่ไหน

ขอสาปส่งการกระทำอันไร้มนุษยธรรม

และให้นิยามแก่การกระทำนี้ว่า

สุนัขบางตัวยังมีค่าสูงส่งกว่ามนุษย์บางคน

**************************

รู้สึกเรื่องที่แล้วจะปากจัดไปหน่อย เรื่องนี้เลย

เพลาๆอาการปากไม่ดีลงมาบ้าง

ว่าด้วยเรื่องนิยายใหม่(อีกแล้ว)

ม่รู้สิพล๊อตกระฉูดมาก แต่คนแต่งอย่างวาว

แต่งไม่ทัน-_-! เดี๋ยวก็ต้องrewriteแล้วผมก็รักเธออีก

พูดแล้วก็คิดถึงน้องน้ำ พี่กานต์ เจน พี่โจ พี่ทีม ฟาง

โม เต้ พี่นัท พี่ต้นเจ นิคจริงๆเลยน้า ใครว่าตัวละคร

จบพร้อมกับนิยายไม่ทราบ อยากจะบอกว่าไม่จริง

คนเขียนอย่างวาวยังเห็นพวกเขาเป็นเหมือนเพื่อน

ที่อยู่ข้างๆเสมอ เราสร้างตัวละครขึ้นมาตัว1

ก็เหมือนเรามีเพื่อนเพิ่มมาคนนึง

แต่จะเรียกว่าเพื่อนก็ไม่ถูกนักเพราะเพื่อนคนนี้

เราจะเขียนให้เขาไปทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น

เหมือนกับลูกดีกว่า555+ ไม่รู้ว่ามีคนเขียนคนไหน

คิดแบบวาวหรือเปล่าเนี่ย

พูดถึงแล้วผมก็คงอดพูดถึงปลายดวงดาวไม่ได้

ว่าจะประกาศหยุดอย่างเป็นทางการเสียที

แต่พอมีคนมาด่าก็ดีเหมือนกันที่จะได้โอกาสลง

สุนทรพจน์ประกาศหยุดไปเลย 555+

รู้สึกว่าตอนนี้วาวเฉยๆกับคำด่าขึ้นนะ

นี่หรือเปล่าที่เรียกว่าโดนบ่อยๆแล้วจะมีภูมิคุ้มกัน

มันเริ่มชินชาซะแล้วล่ะมั้ง

สมัยก่อนนี่ไม่ได้ แค่เห็นใครมาสะกิดนิดหน่อย

ก็เจ็บจี๊ด ตีโพยตีพาย ร้องแรกแหกกระเชอ

ลำบากชาวบ้านเขาไปทั่ว อารมณ์ก็ปรวนแปร

แต่งนิยายไม่ได้เลย แต่ตอนนี้หุหุ ชีวิตมันชิวชิว

ถึงอย่างนั้นก็เหอะถ้าโดนด่ามากๆ

วาวก็คงทนไม่ไหวเหมือนกัน

อ้าว!ก็คนนะคะ มีเลือดเนื้อ มีหัวใจ

บอกว่ามีภูมิต้านทานการด่าแต่ไม่ได้

หมายความว่ามันจะต้านได้ทุกอย่างนี่

*************************

อ้าย! บ่นมามากเหลือเกินจริงๆนะวาวอันนี้คงสุดท้ายแล้ว

เพราะนึกไม่ออก+ต้องไปนอนแล้วพรุ่งนี้มีเรียนวิชาโหด

อ่าแล้วก็หอสมุดที่วาวพูดถึงในเรื่องเลมอน

ใครอยากรู้ว่าหน้าตามันเป็นไงก็ล้อมวงมาดูได้เลย

อันนี้หอสมุดของมหา'ลัยเลมอนจ้า

ส่วนอันนี้ของมหาลัยSorbonneของน้ำตาล

Hi-soเช่นเคย

ตบท้ายอีกนิดเพิ่มดีกรีความอยากไปเรียนที่ฝรั่งเศส

ด้วยห้องบรรยายมหา'ลัยSorbonneของน้ำตาล

น่าเรียนเนอะ อยากมีโอกาสได้เรียนในที่สวยๆแบบนี้จัง

อ่าฮะ สุดท้ายท้ายสุดเพลงเพราะๆ คราวนี้เพลงไทยนะจ๊ะ

ก่อนมะลิบาน-Time

เพลงสบายๆความหมายดี มองโลกในแง่ดีขึ้นอีกเยอะ