คราวก่อนเพิ่งจะอัพบล็อกเรื่องของความฝันไป

คราวนี้ความฝันก็เลยเป็นจริง

อ๊ะๆ อย่าเพิ่งตาโตคิดว่าวาวหาเฟอร์รารี่มาขับได้

หรือถูกล็อตตารี่รางวันที่1ไปเหมาUlysse nardin

มาใส่เล่นนะเคอะ ไม่ใช่ค่ะไม่ใช่

แต่ฝันนี้ก็พิเศษไม่แพ้กันนั่นแล คือจะมาบอกว่า...

............................

.................

Lemon&Sugarได้เป็นหนังสือและจะออกมา

ปลายปีนี้แล้ว!!! กับสนพ.สถาพรค่ะ

หลังจากยัยวาวลังเลในชีวิต กลุ้มใจกินไม่ได้ นอนไม่หลับ

ไปหลายครั้งกับการเลือกสนพ.อยู่นาน(เหมือนจะเวอร์แต่จริงนะ)

ในที่สุดก็ตัดสินใจได้สักทีเหมือนยกภูเขาออกจากอก เฮ้อ~

จะว่าไปคนเขียนทุกคนก็ฝันอยากจะมีหนังสือ

เป็นของตัวเองสักเล่มทั้งนั้น เวลาที่วาวเป็นเด็ก

เข้าร้านหนังสือไปซื้อหนังสือคนนั้นคนนี้บ่อยๆก็สงสัย

เหมือนกันว่าเวลานักเขียนเขาเห็นหนังสือตัวเองอยู่บนชั้น

จะรู้สึกยังไงกันบ้างน้า...จะรู้สึกเหมือนยัยวาวตอนนี้หรือเปล่าหว่า

รู้สึกกลัวปนวิตกจริตว่าถ้าพิมพ์ออกมาแล้วไม่มีใครซื้อ

ทำสนพ.เขาขาดทุนจะว่าไง...เอิ๊ก

ภาวนาขอให้มันขายออกด้วยล่ะนะสาธุ...

พูดตามตรงไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้กับเขาได้เลยนะเนี่ย

แค่เอาไปลงเวปแล้วมีคนอ่านเยอะจนติดอันดับท๊อป

ก็เกินคาดไปหลายขุมแล้ว...

อิมพอซซิเบิลสำหรับวาวโคตรๆ

อึ้งในความฟลุ้คของตัวเองกร๊ากกกก

เคยมีน้องคนนึงบอกว่า "พี่วาวโชคดีจังนะมีพรสวรรค์"

ไม่...วาวไม่เห็นด้วย พรสวรรค์คืออะไร?

สำหรับวาวมันคือการที่วาวสร้างงานขึ้นมา

และทุ่มเทให้มันนานนับปี...นี่แหละพรสวรรค์

วันแรกที่วาวลงเรื่อง แล้วผมก็รักเธอ...

คือเดือนเมษาปี47 ซึ่งตอนนั้นไม่เคยคิดถึง

เรื่องว่ามันจะมีคนอ่านเยอะหรือได้เป็นหนังสืออะไร

แค่รู้สึกมีความสุขที่ได้เขียน คอมเมนท์1คอมเมนท์

ก็ทำให้หัวใจพอโตแล้ว ยิ้มไปได้ทั้งวัน

และจากตรงนั้นกว่าจะถึงวันนี้คือ1ปีกว่าๆ

ที่วาวดึงเวลาของชีวิตมาใช้เพื่อความฝันของตัวเอง...

ถ้านี่คือพรสวรรค์ แล้วคุณลองใช้พรสวรรค์ของคุณหรือยังล่ะคะ?

และถ้าคุณมีความฝันล่ะก็

อย่ามามัวโทษพรสวรรค์ที่ฟ้าประทานมาอยู่เลยค่ะ

ตามไปให้ถึงดีกว่า

วาวคิดนะว่าการแต่งเรื่องมันไม่ยากอย่างที่ใครๆคิด

มันก็การที่เรามานั่งเล่าเรื่องราวให้คนอื่นฟัง

เหมือนคุยกับเพื่อนธรรมดานั่นแหละ

เพราะงั้นใครที่คิดๆขีดๆเขียนๆอะไรไว้

ก็เอาออกมาให้คนอื่นๆด้ยลโฉมกันบ้าง

ทางสำหรับความฝันน่ะ ไม่ไกลเกินที่จะเดินไปถึงฝั่งหรอก...

พูดแล้วก็ต้องนึกถึงบุคคลอันทำให้วาวมายืนอยู่ที่ตรงนี้ได้

ยาววววววเป็นหางว่าวเลยล่ะ อยากขอบคุณจริงๆ

-อันดับแรกวาวยกให้ปะป๊ากับมะม๊าที่น่ารัก ที่เลี้ยงดูเด็กน้อยคนนึง

ให้เป็นผู้เป็นคนกับเขาขึ้นมาได้ อีกทั้งยังสนับสนุนเป็นสปอนเซอร์ให้

ทู้กอย่าง ทั้งคอมฯ ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าเนท(หมดกะลูกล้างลูกผลาญไปเยอะ)

แถมยังตามใจให้หนูอยู่กับคอมนานเท่าที่ต้องการ

มีบ้างที่มาเตือนด้วยความเป็นห่วงสุขภาพบางครั้งคราว

ขอบคุณค่ะ^^

-ต่อมาก็ยัยวิวน้องสาวตัวดีที่สวมวิญญาณมะม๊าคนที่สอง

จัดระเบียบชีวิตให้พี่สาวที่ไร้แก่นสารคนนี้

เหอๆถ้าไม่มีน้องสาวคอยบ่น จ้ำจี้จำไช ทำงาน จัดห้อง

ตื่นไปโรงเรียน กินข้าว ทุกอย่างสารพัดสารเพ

วาวก็คงอืดตายหน้าคอมไปนานแล้ว...ขอบใจเน้อ

อ้อ...ลืมไปหน่อยตรงที่แย่งเล่นคอมอันนี้เพลาๆลงหน่อยก็ดีนะวิว

-ขาดไม่ได้เลยคุณคุณยาย คุณย่าที่น่ารัก

และขอให้อยู่กะวาวไปนานๆ ขอบคุณนะคะ^^

-โรงเรียน และอาจารย์ที่สอนสั่ง ถ้าวาวไม่มีความรู้

ไม่มีความทรงจำดีๆที่โรงเรียน

ก็คงไม่คิดจะเขียนเรื่องเหล่านี้ขึ้นมา

ขอบคุณค่ะ...

-เพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่ร่วมสุขร่วมทุกข์สนุกสนานกันมาทุกคน

Q-pid ฉันคิดถึงพวกแกเสมอ...(ยังจำวีทีอาร์ของวิชา

เทคโนโลยีสารสนเทศที่เราทำร่วมได้ไหม ฉันเอามาดูเมื่อวาน

โคตรคิดถึงพวกแกเลย)

/3ห้อง2 ห้องเรียนในความทรงจำที่จะไม่มีวันลืม

จรเข้ กิ้งก่า ลิงน้อย ฮิปโป หรือจิ้งจอกฉายาที่ไม่เลือน

ไปตามกาลเวลา พวกแกอยู่ในใจฉันนะ

กลุ่มใต้เรือนไทยทุกคน กลุ่มติวที่เริ่มจากการ

ไม่เข้าใจในบทเรียนเล็กๆจนกลายมาเป็นความผูกพัน

ของคนหลายๆคนที่ได้มาอาศัยเรียนรู้ และพึ่งพาพี่ๆคนเก่ง

เสมอ โดยเฉพาะพี่ชายที่ยังเป็นที่พึ่งยามแคลคูลัสมีปัญหา

หรือฟิสิกส์ เคมี สำหรับพวกวิดวะทั้งหลาย(ทั้งที่พี่ก็บ่นว่าให้หมอ

มาสอนเลขวิดวะมันจะรอดไหม แต่หนูก็เห็นรอดทุกที)

และที่ขาดไม่ได้น้องสาวอีกคนที่อยู่แดนไกลนางเอกในใจพี่

ขอบคุณจ้า...

-หนังสือทุกเล่ม นักเขียนทุกท่าน ถ้าไม่หนังสือน่าอ่าน

ไม่มีนักเขียนอย่างเช็คสเปียร์ เจเค โรว์ลิ่ง

เจ อาร์ อาร์ โทลคีน ซูซูกิ โคจิ ควียอนนี

จุฑารันต์ นราเกตต์ ฯลฯ คงไม่มีวาวในวันนี้

ขอบคุณค่ะ...

-และที่สำคัญนักเขียนที่เป็นยิ่งกว่าคนในดวงใจ

ใครบอกว่าเราหาเพื่อนที่จริงใจในโลกไซเบอร์ไม่ได้

วาวขอเถียงว่าไม่จริง!

ปลาถ้าไม่มีแกก็คงไม่มีหนังสือเล่มนี้

ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ เป็นคนคอย

ฟังเวลาฉันพร่ำเพ้อบ่นไร้สาระระบายความในใจ

และที่สำคัญฉันสวยสุดว่ะแก^0^

ชุบน้องสาวที่น่ารักอีกคน ขอบคุณสำหรับ

กำลังใจในหลายๆครั้ง และอยากให้รู้ว่า

พี่ชื่นชมในความคิดและความเข้มแข็งของชุบนะ

เดียวถึงจะสนิทกันไม่นานแต่ขอบคุณที่ให้คำปรึกษา

เรื่องหนังสือ รวมไปถึงตอนนี้เรื่องการเรียน

ที่สำคัญอย่าลืม...เล่มพิเศษกร๊ากกก^0^

ขอบคุณมิ้ม จี๊ สองน้องสาวที่ให้กำลังใจ และคอยคุยกับ

คนเพ้อๆอย่างพี่^^

และขอบคุณอีกหลายๆรอบสำหรับคนที่วาวยังไม่ได้เอ่ยถึง

เพราะมีเยอะเหลือเกินจริงๆถ้าพูดก็คงยาวเป็นวันๆ

เอาน่า อย่าน้อยใจเลยนะ

-คนอ่านที่น่ารักทุกคน ที่คอยติดตาม คอยให้กำลังใจ

ทวงตอนใหม่ หรือบางคนแอบหลงรักตัวละครก็มี^^

และสำหรับบางคนก็น่ารักมากจริงๆ

ที่สามารถทนคุยกับยัยเอ๋ออย่างวาวได้

จนเหมือนเป็นพี่น้องไปแล้ว^^

ขอบคุณมากๆๆๆเลยค่ะ

-เวปมาสเตอร์ของทุกที่ ทั้งเด็กดี ประมูล หรือเอ็กซ์ทีน

ที่ทำให้วาวมีทีซุกหัว ซุกความคิด เอาความพร่ำเพ้อมา

บรรยายลงในหน้าจอให้ชาวบ้านคนอื่นได้รับรู้

ขอบคุณค่ะ...

-สุดท้ายขอบคุณประเทศไทย ขอบคุณโลกใบนี้ที่เราได้

มีชีวิต ได้ยืนอยู่บนผืนแผ่นดินที่สุขีหาใดเปรียบ

\\^0^//บราโว่!! กราเซีย!! คัมไป!! ไชโย!!

วันนี้ไม่มีเพลงมาด้วยใจแห่งความยินดีล้วนๆ

นางเอกในใจอีกคน

ชิน โซล กิ น่ารักมากๆ ขอยกให้เธอคือต้นแบบคนใหม่

ของ เรน นางเอกเรื่อง Ice hart ผลงานล่าสุดของวาว

สำหรับวันนี้ต้องลาล่ะค่ะ แล้วเจอกันคราวหน้า^^

ยามฝนพรำ555+

รูปประเทศฝรั่งเศสจากเรื่องLemon&Sugarตอนที่14<--คลิ๊กเลยจ้า

안 녕 하 세 요 (อันยองฮเซโย)สวัสดีค่ะ^^

แล้ววาวก็มาอัพ2Entryพร้อมกันในวันเดียว

หลังจากทิ้งบล็อกน้อยๆให้ร้างมาเกือบเดือน

แหมๆ ทำไงได้ก็อยากอัพนี่นาแต่ไม่มีเวลาเลย

เรียนหนักโคตรT_T กลับบ้านก็ดึกอีก

แถมเปิดเทอมไม่ทันไรก็ต้องเตรียมตัวเทสแล้ว

แต้ด้วยความสามารถในการหาเวลาถูๆไถๆ

ก็เลยทำให้วาวมาอัพบล็อกพร้อมกับเปลี่ยนlookโฉมใหม่

สวยไฉไลสมใจอยาก^0^

เอาล่ะหายไปนานย่อมต้องมีเรื่องบนจนยาวยืด

อย่างแรกเอาเป็นเรื่องดีๆก่อนละกัน

ตามดังที่ขึ้นหัวเรื่องไว้เลยDream Come True

ฝันกำลังจะกลายเป็นจริง^^

เลมอนจะได้เป็นหนังสือแล้วจ้า...อ่าโฮะ อ่าโฮะ

(เห่อจริง จะมีใครดีใจกะเธอมะเนี่ยยัยวาวเอ๋ย)

เดี๋ยวรายละเอียดจะมาแจ้งให้ทราบอีกทีละกัน

ตอนนี้ขอมาดีใจก่อน^0^ แต่พอเป็นหนังสือแล้ว

วาวก็มีเรื่องกังวลอีกแหละว่า...จะมีใครซื้อไหมเนี่ย-_-!

เฮ้อ! กลัวขายไม่ออกจริงๆ>0<

**************************

จบเรื่องหนังสือไปก็มาถึงการพร่ำบ่นของวาวต่อ

นี่ก็ใกล้งานหนังสือเยาวชนแล้วสิเนอะ อ่าฮ้าดีจริง

ใกล้ได้เวลาเจอเพื่อนนักเขียน นักอ่านอีกแล้วสิ

คิดว่าวาวคงไม่พลาดแน่ๆงานนี้ กะว่าจะไป

ประมาณวันที่9อ่านะ แต่เวลายังไม่แน่ชัด

เพราะตั้งใจไว้ว่าจะเข้าไปเรียนที่wallstreetก่อน

แล้วค่อยเข้าที่ศูนย์สิริกิตต์ช่วงเที่ยง-บ่าย

ไปงานหนังสือตังค์โบยบินอีกแน่เลยTT_TT

*******************************

ช่วงนี้เป็นไรไม่รู้ เหมือนกับว่าจะเจอแต่เรื่อง

ที่ไม่ดี เจอแต่คนที่ไม่ค่อยดี น่ารำคาญลูกตาชะมัด

เมื่ออาทิตย์ก่อนขึ้นรถเมล์ไปมหาลัย

บอกเลยก็ได้ว่าปอ.113ประจาณไปเลย

วาวขึ้นรถไปพร้อมกับคนตาบอด คือตอนแรก

ไม่รู้หรอกนะว่าเค้าตาบอด ตอนที่กระเป๋ามาเก็บตั๋ว

นั่นแหละถึงเพิ่งสังเกต แล้วทีนี้รถมันคนเยอะ

ไม่มีที่นั่งว่างเลย แต่อย่างน้อยเมื่อมีคนพิการขึ้นมา

ก็น่าจะมีคนลุกให้นั่งใช่ม้า แต่นี่ไม่มีเลย!!!

ย้ำว่าไม่มีสักคนเดียว วาวเห็นผู้ชายบางคน

ที่มีอวัยวะครบ32นั่งหน้าตาเฉย ให้ผู้หญิงยืนน่ะ

มันไม่เท่าไหร่หรอก แต่ให้ผู้หญิงตาบอดยืนน่ะแย่มาก!

แล้วก็นะรู้ๆกันอยู่ว่ารถเมล์เมืองไทย ตีนผีกันขนาดไหน

คันนี้ก็เช่นกัน ขับๆเหยียบๆ กระตุกหน้ากระดกหลัง

เรียกว่าถ้าไม่จับราวไว้ก็หน้าคะมำไปเลย

เฮ้อ!แล้วทีนี้ผู้หญิงตาบอดคนนั้น

เค้าต้องถอนมือออกจากเสาเหล็ก

เพื่อให้ผู้โดยสารบางคนลงป้าย

ซึ่งขณะที่เขากำลังคลำจะจับใหม่อีกรอบ

คนขับตีนผีมันก็ไม่สนใจอะไร

คิดแต่ กูจะไปลูกเดียว ก็เลยขับกระชากออกรถ

ผู้หญิงตาบอดเค้าก็เซเกือบล้มเลยสิคะ

ยังดีหน่อยที่เค้ายืนใกล้วาวเลยคว้าแขนยึดไว้ได้

พอตั้งหลักได้วาวถึงจับมือเขาเอาไปวางไว้ที่เสา

ตอนนั้นในใจมองคนนั่งที่ไม่ลุกให้คนพิการ

สารพัดคำด่าและสาปแช่งอยู่ในความคิดเลยล่ะ

ไม่เข้าใจว่าทำไมสังคมไทยถึงได้แล้งน้ำใจกันแบบนี้

ก็อย่างที่เค้าบอกล่ะนะ

ว่าการหาคนดีในสังคมปัจจุบัน

หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก

เฮอะ! แล้วสักวันเมื่อคุณตาบอดคุณจะรู้

ว่ามันลำบากแค่ไหน

ขอสาปส่งการกระทำอันไร้มนุษยธรรม

และให้นิยามแก่การกระทำนี้ว่า

สุนัขบางตัวยังมีค่าสูงส่งกว่ามนุษย์บางคน

**************************

รู้สึกเรื่องที่แล้วจะปากจัดไปหน่อย เรื่องนี้เลย

เพลาๆอาการปากไม่ดีลงมาบ้าง

ว่าด้วยเรื่องนิยายใหม่(อีกแล้ว)

ม่รู้สิพล๊อตกระฉูดมาก แต่คนแต่งอย่างวาว

แต่งไม่ทัน-_-! เดี๋ยวก็ต้องrewriteแล้วผมก็รักเธออีก

พูดแล้วก็คิดถึงน้องน้ำ พี่กานต์ เจน พี่โจ พี่ทีม ฟาง

โม เต้ พี่นัท พี่ต้นเจ นิคจริงๆเลยน้า ใครว่าตัวละคร

จบพร้อมกับนิยายไม่ทราบ อยากจะบอกว่าไม่จริง

คนเขียนอย่างวาวยังเห็นพวกเขาเป็นเหมือนเพื่อน

ที่อยู่ข้างๆเสมอ เราสร้างตัวละครขึ้นมาตัว1

ก็เหมือนเรามีเพื่อนเพิ่มมาคนนึง

แต่จะเรียกว่าเพื่อนก็ไม่ถูกนักเพราะเพื่อนคนนี้

เราจะเขียนให้เขาไปทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น

เหมือนกับลูกดีกว่า555+ ไม่รู้ว่ามีคนเขียนคนไหน

คิดแบบวาวหรือเปล่าเนี่ย

พูดถึงแล้วผมก็คงอดพูดถึงปลายดวงดาวไม่ได้

ว่าจะประกาศหยุดอย่างเป็นทางการเสียที

แต่พอมีคนมาด่าก็ดีเหมือนกันที่จะได้โอกาสลง

สุนทรพจน์ประกาศหยุดไปเลย 555+

รู้สึกว่าตอนนี้วาวเฉยๆกับคำด่าขึ้นนะ

นี่หรือเปล่าที่เรียกว่าโดนบ่อยๆแล้วจะมีภูมิคุ้มกัน

มันเริ่มชินชาซะแล้วล่ะมั้ง

สมัยก่อนนี่ไม่ได้ แค่เห็นใครมาสะกิดนิดหน่อย

ก็เจ็บจี๊ด ตีโพยตีพาย ร้องแรกแหกกระเชอ

ลำบากชาวบ้านเขาไปทั่ว อารมณ์ก็ปรวนแปร

แต่งนิยายไม่ได้เลย แต่ตอนนี้หุหุ ชีวิตมันชิวชิว

ถึงอย่างนั้นก็เหอะถ้าโดนด่ามากๆ

วาวก็คงทนไม่ไหวเหมือนกัน

อ้าว!ก็คนนะคะ มีเลือดเนื้อ มีหัวใจ

บอกว่ามีภูมิต้านทานการด่าแต่ไม่ได้

หมายความว่ามันจะต้านได้ทุกอย่างนี่

*************************

อ้าย! บ่นมามากเหลือเกินจริงๆนะวาวอันนี้คงสุดท้ายแล้ว

เพราะนึกไม่ออก+ต้องไปนอนแล้วพรุ่งนี้มีเรียนวิชาโหด

อ่าแล้วก็หอสมุดที่วาวพูดถึงในเรื่องเลมอน

ใครอยากรู้ว่าหน้าตามันเป็นไงก็ล้อมวงมาดูได้เลย

อันนี้หอสมุดของมหา'ลัยเลมอนจ้า

ส่วนอันนี้ของมหาลัยSorbonneของน้ำตาล

Hi-soเช่นเคย

ตบท้ายอีกนิดเพิ่มดีกรีความอยากไปเรียนที่ฝรั่งเศส

ด้วยห้องบรรยายมหา'ลัยSorbonneของน้ำตาล

น่าเรียนเนอะ อยากมีโอกาสได้เรียนในที่สวยๆแบบนี้จัง

อ่าฮะ สุดท้ายท้ายสุดเพลงเพราะๆ คราวนี้เพลงไทยนะจ๊ะ

ก่อนมะลิบาน-Time

เพลงสบายๆความหมายดี มองโลกในแง่ดีขึ้นอีกเยอะ

อันยองฮเซโย^0^ ขอทักทาย

ด้วยภาษาเกาหลีอย่างเป็นทางการ

อ่าฮะ...วาวเปิดเทอมแล้วล่ะค่ะ

และวันนี้ก็เป็นวันแรก

ที่เริ่มเรียนวิชาโทเกาหลีด้วย

อะโหยตื่นเตลลลลลมากมาย

แต่หวังมากฉันใด

ก็มักไม่ได้อย่าหวังฉันนั้น

อาจารย์ติดราชการของดเรียน

แซดดดดดดT0Tนอกจากไม่ได้

ประเดิมเรียนแล้วยังสงสัยว่า

'ช้านแหกตาฝ่ารถติดมาเรียนเพรื่ออ'

ชีวิตบัดซบมากฮ่ะ>0<

เพราะเกาหลีมันเลิก10.30น่ะ

แล้ววิชาต่อไปก็เรียน14.30

เซงคร่าไอ้ว่าง4ชั่วโมง

ให้หนูไปมุดรูอยู่ไหนอ่ะ...

แล้วก็นะไอ้วิชาที่อยากเรียน

ดั๊นไม่ได้เรียน

ส่วนไอ้วิชาที่ไม่ค่อย

อยากเรียนเท่าไหร่

ก็ดันเต็มสตีม4คาบเอิ๊ก!

อาทิ ลีเนียร์โปรแกรมมิ่ง

(มีแต่เรื่องใหม่ๆทั้งนั้นยากๆ)

คาโทรกราฟฟี โฟโตแกรมเมตรี

(สองอันนี้textบานเบอะ หนูล่ะเครียด)

สถิติ(กร๊ากกกกก นึกถึงอาจารย์ศศิธร

ตอนม.5เลยT0T อาจารย์ขาหนูสำนึก

ในพระคุณของอาจารย์แย้วค่ะ)

อ่านะชีวิมันก็เงี๊ย เหนื่อยยยยยยคร่า

แต่พูดก็พูดเถอะเปิดเรียนมา2วัน

รู้สึกว่าไม่ค่อยชอบเรียน

ที่ประสานมิตรเท่าไหร่

เมื่อเทียบกับองครักษ์

เซงรถติดอย่างนึงล่ะ

อยู่นี่ใช้เวลาเป็นชั่วโมงๆไปมหาลัย

แต่อยู่หอเรียน8.30ตื่น8.00ก็ยังทัน

อีกทั้งอยู่ที่องครักษ์บางทีรีบๆ

ไม่ต้องแต่งองค์ทรงเครื่องมาก

ผมไม่ต้องเซท

เพราะลมมันแรงยังไงก็ปลิว

หน้าก็ลงครีมกันแดดให้มากๆก็พอ

แครื่องประดับใส่บ้างไม่ใส่บ้าง

ตามใจฉัน...

จะแนวมาแบบไม่ใส่ใจใครก็ได้

ก็มันมีต่พวกเรากันเองทั้งนั้นเลยนี่

ไม่มีสายตาประชาชีที่ไหน

แต่พอมาอยู่ที่ประสานมิตรแล้ว

ตรงกันข้ามเป็นโยชน์...

ต้องเนี้ยบหัวจรดเท้า

ไม่งั้นขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดิน

มีหวังโดนมอง...

'ยัยนี่หลุดมาจากป่าไหนหว่า'

แล้วไอ้ตรงถนนอโศกเนี่ย

คนมันน้อยซะที่ไหนล่ะจริงมะ

เลยจำเป็นต้องให้ดูดี

ก่อนออกจากบ้าน

แต่มาที่นี่แล้วก็ได้มีโอกาส

ใส่กระโปรงทรงตรงเอวต่ำแล้วล่ะโฮะๆ^0^

อยู่ที่องครักษ์ใส่แต่พลีทตลอด

ขึ้นปี2ถึงมีโอกาสได้ใส่แบบทรงตรง

มันทำให้ดูผอมกว่าใส่พลีทนะ

เพราะใส่พลีทแล้วมันดูบานๆง่ะ

คุคิ คุคิ^^

แต่ก็อย่างว่าแหละใครที่ได้

ลิ้มรสชีวิตหอแล้วจะรู้ดีว่า

มันอิสระ&สบายแค่ไหน

ทำให้อยากอยู่ต่ออีกสักปีสองปีเหอๆ

ส่วนชีวิตในกรุงเฮ้อ...

ออกจากบ้าน6โมง

กลับมาอีกที3ทุ่ม

ทำการบ้านนิดหน่อยก็สลบแล้ว

แทบไม่มีเวลาไปทำอะไรเลยจริงๆ

เซงฮ่ะเซงแต่อย่าคิดมากน่า

ก็คิดเอาซะว่า

เปิดเทอมมันชิวๆ >0< เอิ๊ก!

ครุคริ ครุคริ แล้วก็มาว่ากันด้วย

รูปหนุ่มหล่อสาวสวย

พระเอกนางเอกของนิยายของวาวอีกแระ

พอดีว่าไปเจอรูปถูกใจ๋มา555

มันก็เลยอดไม่ได้ตามประสาอ่านะ

เลมอนกับน้ำตาลวาวเคย

ให้รูปอิมเมจไปแล้ว

ตอนนี้ก็เอาอิมเมจในอีกมุมนึง

มาให้ดูบ้างง่ะค่า

คือถ้าจะพูดว่า2รูปเก่านั้นโดนใจ

2รูปนี้ก็พิเศษและตรงใจ

มากที่สุดเหมือนกัน

อ่ะนี่ new look ของน้ำตาล

(ใกล้หน้าหนาวก็ต้องแขนยาวเนอะ)

อันนี้ new look เลมอน

แบบว่ารูปเก่าโน้น

ถูกใจที่องค์ประกอบของภาพ

อ่านะการยืนเสื้อผ้า ผม

ตรงจุดทุกอย่าง

แต่รูปนี้จะตรงที่ใบหน้าเลยล่ะ

โป๊ะเช๊ะมาก หน้าเลมอนต้องแบบนี้

คริ คริจบเรื่องเลมอนกะน้ำตาล

แล้วก็มาต่อที่คู่พระนางเรื่องใหม่

ซึ่งจะใช่ชื่อเรื่องว่า...

Angel Trap วุ่นรักยัยนางฟ้าตัวร้าย

ที่จริงเคยให้รูปอิมเมจ

ของนางเอกไปแล้ว

ซึ่งก็คือรูปนี้

แต่เนื่องจากว่าวาวไปเจออีกรูป

ที่มันคล้ายๆกันก็เลยได้อิมเมจ

ของเธอมาอีกรูปนึงคือรูปนี้

ดูสวยออกเจ้าเลห์ร้ายๆหน่อยใช่มะ

นั่นแหละโดนๆ

ส่วนพระเอกก็อย่างที่วาวบอกไป

พระเอกเรื่องนี้จะจืดๆ

ไม่หล่อปิ๊งแว๊บหรูหรา ฟู่ฟ่า ไฮโซ

เหมือนพี่กานต์ น้ำตาล หรือวิน

ที่วาวเคยเขียนๆมา

แต่จะเป็นนายกบอ๊บอ๊บ

จอมจืดชืดไม่หล่อ

ไม่รวย คนธรรมด๊า ธรรมดา

วาวพยามหาแล้วหาอีก

ที่รูปลักษณ์ตรง

คอนเซปต์มากที่สุดก็ดั๊น

เป็นเด็กเหรียญเงิน

ฟิสิกส์โอลิมปิกซะงั้น

แต่รูปที่สายตาวาวสะดุด

ตรงใจมากที่สุด

ไม่ใช่รูปเด็กฟิโอคนนั้นง่ะ

เป็นใครก็ไม่รู้

ท่องไปในเด็กดี

เจอพอดีแล้วก็เลยก๊อปไว้

เพราะรู้สึกว่าเค้าเหมาะ

กะบทพระเอก

เรื่องAngle Trapมากๆ

แต่ว่าคอนเซปต์เค้าไม่ตรง

คือถ้าเค้าใส่แว่น

แล้วหน้าดูตี๋เอ๋อๆกว่านี้อีกนิด

จะใช้ได้มากๆเรยอ่ะสิ...

เอาล่ะนี่ก็คืออิมเมจ

ของพระเอกเรื่องAngle Trap

หน้าบู่ๆ เหมาะกะเป็น

นายจอมจืดสุดเอ๋อประจำเรื่องดี

อ่าว่าจะมาอัพสั้นๆที่ไหนได้

ร่ายซะยาวเชียวยังไงก็ฝาก

2เรื่องนี้ให้ติดตามกันด้วยนะคะ^^

สำหรับวันนี้...

อันนิยองฮีกาเซโย

กล่าวลาเป็นภาษาเกาหลี

พร้อมกับเพลงเพราะๆ

ที่มีมาฝากอีกเช่นเคย

เรื่องบนเตียง-บอย พีชเมคเกอร์

แด่คนโสดและไม่โสดทุกคน

และวาวขอฝากเพลงนี้ไปถึง

ใครคนนึงคนนั้นละกัน^^

'อยากหลับตาอยู่อย่างนั้น

ทำอยู่อย่างนั้น

ฝันถึงเธอเรื่อยไป'

ถึงเวลาที่มีอยู่

จะไม่ค่อยได้เจอกัน

แต่ว่า...ฝันดีนะคะ

อย่าลืมฝันถึงวาวด้วยล่ะ^^